Biografija
Školovanje
AnaMarija Petrović, rođena u Kruševcu 1994. godine, muzikom počinje da se bavi u osmoj godini, kada se upisuje u osnovnu muzičku školu „Isidor Bajić“ u Novom Sadu. Prvih godinu dana završava klavir u klasi prof. Lidije Savić, a sledeće godine se prebacuje na harfu u klasi prof. Željke Sponze. Od šestog razreda niže muzičke škole do studija školovanje nastavlja u klasi prof. Mine Momčilović. 2013. godine upisuje se na Fakultet muzičke umetnosti u Beogradu, u klasi prof. Ljiljane Nestorovske.
Osnovne studije završava 2017./2018, a 2018./2019. diplomira master akademske studije u klasi profesorke Ljiljane Nestorovske. Uporedo je završila i osnovnu školu za solo pevanje (2017–2019) u klasi Ljiljane Antonijević.
Nagrade i nastupi
Dobitnica je mnogih nagrada na republičkim i međunarodnim takmičenjima (Francuska, Italija, Slovenija, Beograd…). Izdvajaju se: 2007. godine na Međunarodnom takmičenju L’Ufam u Parizu dva prva mesta, dve srebrne plakete na međunarodnom takmičenju u Sloveniji, druge i treće nagrade na međunarodnom takmičenju „Petar Konjović“ u Novom Sadu i Beogradu, kao i na republičkim takmičenjima u Beogradu, i prvo i drugo mesto na festivalu harfe u Zrenjaninu.
Uspešno je nastupala sa srednjoškolskim orkestrom i horom „Isidor Bajić“, solistički i kao pratnja u AP Vojvodini, Galeriji Matice srpske u Novom Sadu, Dečijem kulturnom centru, Skupštini grada Beograda, na dvoru srpske porodice Karađorđević, Palati Srbije i mnogim drugim svečanostima.
Pohađala je majstorske kurseve kod eminentnih harfista kao što su Elizabet Binoš, Ana Vercollantseva, Maria Bildea, Anđela Mađarova, Han An Liu, Emanuella Delji Esposti, Nikoleta Sanzin, Saša Boldačev, Frank Sternfield i mnogi drugi. Učestvovala je kao spoljni saradnik u raznim projektima FMU orkestra, Makris, Borislav Pašćan, Euphoni (orkestar mladih studenata iz Austrije i sa Balkana), RTS i Orkestra Beogradske filharmonije.
Karijera
U toku školovanja učila je engleski i italijanski, jezike koje tečno govori, a nemački 2018. godine. Znanje jezika i dalje samostalno usavršava. Tokom studija, pored solističke karijere, ostvarila se kao majka — deca su joj rođena 2015, 2017. i 2022. godine. Radila je u Biblioteci Fakulteta muzičke umetnosti u Beogradu. Od 2010. je član UHU-a (Udruženje harfista Srbije), UMUS-a (Udruženje samostalnih umetnika Srbije) i UMJAZZPOP (Udruženje džez, pop i rok umetnika Srbije).
Tokom celog školovanja nastupala je, i i dalje nastupa, na muzičkim festivalima. Od 2017. godine gradi samostalnu muzičku delatnost, svirajući raznovrsne žanrove na važnim događajima, proslavama, festivalima i zabavama. Posebno se ističu nastupi za Ministarstvo u Palati Srbije.
Istorija o harfi
Harfa je najstariji poznati gudački instrument. Reč „harpa“ ili „harp“ potiče od anglosaksonskih, staronemačkih i staronordijskih reči, što znači „čupati“. Do 13. veka termin se posebno primenjivao na trouglastu harfu, za razliku od lirske harfe.
Najraniji gelski izraz za instrument sa žicom bio je „cruit“, a kasnije se u Škotskoj i Irskoj za keltsku harfu koristio naziv clarsach ili clàirseach. Zapisi iz 15. i 16. veka pokazuju da su oba termina bila u upotrebi istovremeno, uz razliku između harfi evropskog stila nanizanih crevima i harfi sa žičanom polugom. Većina narodnih harfi i danas je nanizana kombinacijom najlona, metala, creva i sintetičkih vlakana.
Niko pouzdano ne zna gde je harfa nastala. Jedno od najranijih otkrića pokazuje instrument sličan harfi na slikama na stenama iz oko 1500. godine pre nove ere u Francuskoj. Mnogi veruju da su prve harfe nastale od zvuka lovačkog luka.
Hijeroglifi pokazuju da je u starom Egiptu bilo mnogo harfi — faraon Ramzes III dao je u svojoj grobnici oslikati čitav niz. U Novom kraljevstvu harfe su bile visoke i do dva metra, sa 19 žica, i svirale su se sedeći ili stojeći. Bile su popularne i u drevnoj Asiriji i Mesopotamiji: jedna od najranijih ilustracija pronađena je na vazi iz vavilonskog hrama. To su bile ugaone harfe sa 12 do 15 žica, slične instrumentima koji su se u isto vreme svirali u Egiptu.
Ugaona harfa je sledeći korak ka savremenoj harfi. Od današnje se razlikuje po tome što joj je nedostajao prednji stub, a svirala se „naopako“ u odnosu na današnji položaj, sa klinovima za podešavanje na dnu.
Harfa je jedan od najstarijih muzičkih instrumenata, sa istorijom koja seže do drevnih civilizacija Mezopotamije, Egipta i Persije. Postoji nekoliko tipova harfi, uključujući koncertne harfe sa pedalama i keltske harfe sa ručnim polugama. Harfa je poznata po svom prelepom, eterealnom zvuku i često je simbol mira i harmonije.
Njena magija i elegancija osvajaju srca muzičara i publike širom sveta. Egipćani, Mesopotamci i Persijanci su je koristili ne samo kao muzički instrument, već i kao simbol plemstva, božanstva i umetnosti.
Najpoznatiji tip je koncertna ili pedalna harfa, sa 47 žica i pedalama za brze promene tonova — zbog svestranosti i bogatog zvuka često se koristi u klasičnoj muzici. Keltske harfe, sa 22 do 38 žica, imaju jednostavniji mehanizam sa ručnim polugama i popularne su u tradicionalnoj i folk muzici.
“All I need to know about life I learned from a Harp”
